O marxismo é cosmopolita
-'traballadores de tódolos países, xuntádevos"- e ten que ser
cosmopolita, ao ser materialista: ubi bene, ibi patria. O marxismo é
pacifista, e ten que ser pacifista ao ser revolucionario. A guerra é un estorbo
para a revolución mundial.
O pacifismo marxista quere acabar coa
guerra entre nacións, ou entre Estados, para substituila coa guerra entre as
clases. Vai contra da guerra exterior, porque o que el quere é a guerra civil.
Non quere que haxa odios de raza, odios nacionais, etc.; quere soamente odio de
clase. Proclama a fratemidade universal... dos traballadores e o aniquilamento
dos burgueses. Para o odio de clase, non debe haber fronteiras. Co cal vimos
parar, por outro camiño e con outro fundamento, á antiga distinción burguesa
que os teólogos e xuristas facían entre guerra xusta e guerra inxusta.
Soamente que aquí a guerra inxusta é a guerra entre pobos, entre nacións,
entre Estados, a guerra exterior. Esta guerra é inhumana e monstruosa, é
inxusta, ilóxica e cruel, é sanguiñenta, conculcadora de tódolos dereitos,
ofensora de tódolos atributos da divinidade e da personalidade humana. Contra
dela bótanse discursos, fanse manifestacións, xúntanse congresos,
escribense libros, deséñanse carteis e filmanse fitas de cinema. E todo é
pouco para pintar os seus horrores, as súas brutalidades as súas loucuras, as
calamidades que lle fan compaña, os regos de sangue que deixa.
A guerra social, a guerra de clases, é en troques a guerra xusta. Mais aínda:
é a guerra santa do novo Islam. Cómpre predicala, propagala, suscitala,
erguela. Tantos discursos, manifestacións, congresos, libros, carteis, e films
como se fan para condenar a outra, ou máis, fanse para acender esta. Non
importa que, coma a outra, a guerra social poida ser, e sexa de feito nos máis
dos casos, horrible, brutal, louca, calamitosa e sanguiñenta. Está canonizada
polo marximo, e polo tanto, nin é inhumana, nin monstruosa, nin inxusta, nin ilóxica,
nin cruel, nin conculca os dereitos, nin
ofende os atributos da personalidade humana.
A outra si, porque é a guerra burguesa: esta non
porque é a guerra proletaria. A guerra burguesa debe ser condenada;
á revolución social hai que abriríle
paso... porque é a Revlución. No seu nome, pódese, sen remordemento,
exterminar
tódolos
burgueses, pódese lanzar masas enteiras de proletarios á ruina e á morte.
Sempre se fará obra santa.
Agora ben: dixemos xa que Alemaña está saturada de marxismo. Ademais, acontece
neste mundo que non se opoñen endexamais, non loitan, non rifan unha coa outra
dúas doutrinas, dúas tendencias, dúas concepcións do mundo, sen que se inflúan
mutuamente, sen que cada unha colla algo da outra. Polo tanto, hoxe en día, non
hai mesma-mente anti-marxista, non hai contra-revolucionario, que non teña un
pouco de marxista. E na Alemaña ten que ser mais.
Ora: o pacifismo non é tampouco un
invento marxista. Na esencia, o pacifismo é de orixe cristiá: nos seus verdadeiros
termos, foi doutrina da Igrexa Católica en tódolos tempos. Mais quen lle deu o
ton de falso sentimentalismo humanitario, pseudoromántico -a guerra coma
incompatible cos nervios alporizados dunha solteira erudita e histérica- e
cosmopolita, foi a pseudo filosofía do século XVIII, e os corazóns
sensibles conmovidos polo bucolismo idílico de J. J. Rousseau. O socialismo
inxenuo herdouno de alí, e o socialismo científico de Marx, por frío,
antirromántico e sen escrúpulo que sexa, non se sentiu con forzas para
desbotalo, porque se o facía, expúñase ao risco de non semellar unha doutrina
humanitaria. É ben que non o fose, mais tiña que parecelo.
De maneira que ademais dos marxistas, hai outros moitos pacifistas, na Alemaña
e fóra dela. E o que non o é cala, sobre todo se está só, porque soamente en
masa (coma os nacionalsocialistas ou os nacionalistas)
se atreven os homes de agora a
manifestaren afeizóns guerreiras: se o fai un só, apóupano. E despois da
barbaridade de 1914-1918 explicase. Os pacifistas, de tódolos xeitos, son
moitos máis que os bélicos. Facer, non fan nada positivo a prol da paz; non
fan máis que falaren contra da guerra, anque probablemente vai acontecer que,
se os chaman, volvan a ela; mais polo instante, coma movemento espiritual, non
se pode negar a forza do pacifismo. E unha atmosfera intelectual e sentimental,
un estado de espirito esteso e potente.
Pois ben, aínda entre os antimarxistas, aínda entre os contra-revolucionarios,
cando se pensa, se fala ou se obra en contra da guerra, semella que non se trata
máis que da guerra de nacións ou de Estados; semella que ninguén pensa na
revolución e nas súas victimas. Tódalas prédicas, tódolos plans, todolos
proxectos, van contra da outra guerra, aínda cando quen predica, planea ou
proxecta sexa un contrarrevolucionario. Velaquí o que me chama a min a atención.
¿El é que aceptan a revolución coma cousa xusta? ¿Oué que a consideran
inevitable, e danse por vencidos? ¿Oue que comprenden que a campaña pacifista,
endereitada contra a revolución, non había achar agarimo no pobo nin nos políticos?
¿Ou que non se atreven a arriscaren a impopularidade dunha campaña contra
a violencia revolucionaria? Eu non sei... Velaquí o feito.
Ben: o pacifismo non é todo o cosmopolitismo, máis é o seu argumento Aquiles.
¿Non queremos guerra? Pois fóra fronteiras, desaparezan estados e nacións, e
formemos a grande fratemidade de tódolos homes.
Cando triunfemos no mundo enteiro -dicíame un comunista-faremos desaparecer tódolos
odios entre os homes; unirémonos todos para facermos a única guerra: a guerra
do home contra da Natureza.
-¡Isto si que é grave -respondín eu- no afán de vostedes por botaren
abaixo tódolos deuses, non respetan nin tan sequera ao Gran Fetiche!
E lembreime novamente de Robert Hugo Benson, e da súa profecía da adoración
do home polo home.
Claro está que a xente intelixente e culta gárdase moito de expresarse en
termos de tal radicalismo cosmopolita. Mais o espirito interior que fai preferir
esas fórmulas aos ineducados, non deixa de vivir en moita parte da
intelectualidade xermánica da posguerra, principalmente na de sangue israelita,
anque se exprese dun xeito moi diferente. Dun xeito semellante ao de Romain
Rolland representante o máis adubado e enluvado desa que eu chamei xa neste
libro, ideoloxía de Hotel Metropol. Moito menos pulido aparécenos Mr. Wells, a
quen eu chamo o Vicetto da Historia Univeral. Romain Rollad envolve refritos do
século XVIII en elegancias de gran hotel un pouco anticuadas; Rolland aínda
anda por ai retratado co colar da camisa dereito e almidonado ata as orellas. En
Wells, a pesar de ser inglés e de que quereria ser o barbeiro de Marx, non hai
elegancia de ningunha caste; cheira todo el a suor de sala de mitin.
O argumento Aquiles do cosmopolitismo é o da paz universal e perpetua; mais
ter, ten outros: ten o da solidariedade económica mundial, que tal e como está
o mundo, máis ben semella a solidariedade na ruina.
¡Mundial! Lémbrome dun comerciante de Ourense que se botaba de erudito porque
sabía francés, e que se enchía o bico con esta verba, tan doada para unha
marca de calcetíns, e tan abusada en toda caste de anuncios comerciais.
Aínda hai o da solidariedade da ciencia, e outros moitos, que anque fosen
valedeiros, non habían servir para estableceren o suposto preciso da
necesidade, posibilidade e conveniencia dunha unicidade de cultura a rexer o
mundo. Eu xa teño tratado este punto noutro libro, e non o vou repetir aquí.
A mim, tódalas creacíóns de valor intemacional do noso tempo: Sociedade das
Nacións, Oficina Internacional de Traballo, Instituto de Cooperación
Intelectual, etc., etc. parécenme novas manifestacións da megalomania, do
delirio de grandezas do home occidental moderno, chegado a un punto adiantadísimo
de senilidade e de decadencia.
O cosmopolitismo, o internacionalismo, o mundialismo, o universalismo, velaquí
outro aspecto do soño babélico, da bárbara soberbia de Nemrod, constantemente
resucitada en procura do dominio imperial sobre o planeta, motor e carantoña
a un tempo da cobiza do home occidental de impor o seu rubro, queiran non
queiran, a tódolos pobos do mundo, disfraz do imperialismo euroamericano, que
desexa que toda a terra sexa colonia súa, soño delirante do capitalismo, que o
comunismo marxista herdou e acalenta, Torre de Babel intelectual, -que non
espiritual- política, administrativa e burocrática, para encher a das máquinas,
do estándar, do comercio e do creto, esquema imaxinado pola vontade de
potencia, pola soberbia sen freo ergueita de novo contra Deus, para ser de novo
vergoñentamente confundida.
Berlín é
berce doado para arrolar estes soños. Sorte de capital de Oriente de Europa -na
Friedrichstrasse encomenza o Oriente- vila conxestiva e tentacular feita en
poucos anos, cun ritmo americano no crecemento, embebida aínda do imperialismo
dos Hohenzollern, cunha intelectualídade, na súa mor parte, semita, cun millón
de comunistas, ten elementos de dominanza de abondo para que os alemáns,
vendo chegar aquí rusos e chinos, hispano-americanos e balcánicos, ingleses,
indios, árabes, xaponeses, turcos, franceses, ianquis, portugueses, boers,
etc. etc., se sintan capaces de ser donos do mundo e de organizaren o Estado
Mundial ao seu xeito e en proveito propio. Nisto, cada pobo arela ser el o que
dea o ton; o mundialismo é unha nova ocasión de rivalidade. A mestizaxe das
culturas, destructor, esterilizador da personalidade individual e colectiva, non
pode darse máis que en pobos inferiores ou en pobos decadentes -recaídos na
inferioridade-; polo de agora, o mundialismo resólvese na invasión de tódolos
pobos da terra polo industrialismo euroamericano. Os pobos occidentais queren
facer a tódolos demais participantes da súa desgracia, e o mundialismo único
que realmente existe é ese imperialismo que vai matando tódalas culturas autóctonas
e estandarizando a tristura gris, uniforme, mecanizada, artificial e noxenta,
do mundo da grande industria.
(Mitteleuropa, Vicente Risco)
